Historia Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu w swojej historii sięga do tradycji akademickich do roku 1870, kiedy to staraniem Augusta Cieszkowskiego powstała w Żabikowie pod Poznaniem Wyższa Szkoła Rolnicza im. Haliny. Była ona jedyną wyższą uczelnią na ziemiach polskich pod zaborem pruskim. Podczas siedmioletniego okresu działania wywarła znaczący wpływ na poziom rolnictwa wielkopolskiego i miała swój wkład w utrwalaniu w społeczeństwie idei tworzenia silnej uczelni akademickiej w Poznaniu.

 

Szkoła żabikowska była nie tylko kuźnią kadr dla dynamicznie rozwijającego się ówczesnego rolnictwa polskiego, ale też ośrodkiem pracy badawczej i dociekań naukowych. Była nie tylko wyższą szkołą przygotowującą absolwentów do pracy zawodowej, ale rozwijała własną działalność naukową w zakresie rolnictwa i leśnictwa. Dzięki temu, gdy w 1919 roku zostały zrealizowane wieloletnie starania o utworzenie w Poznaniu polskiego uniwersytetu i gdy powstała Wszechnica Piastowska, przemianowana w 1920 roku na Uniwersytet Poznański, w jej skład oprócz Wydziałów Filozoficznego i Prawno-Ekonomicznego wszedł także Wydział Rolniczo-Leśny, oparty częściowo na kadrze nauczającej oraz dorobku naukowym i dydaktycznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Żabikowie.

 

Współcześnie, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, z prawie 100 letnią tradycją studiów rolniczo-leśnych oraz ponad 65 letnią jako autonomiczna jednostka, jest jedną z najbardziej znaczących uczelni rolniczych w kraju. Kształci co roku blisko 10 tys. studentów, na 30 kierunkach studiów, mając do dyspozycji szeroką i nowoczesną bazę materialną oraz szerokie grono wykwalifikowanej kadry naukowo-dydaktycznej.