Historia Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu w swojej historii sięga do tradycji akademickich do roku 1870, kiedy to staraniem Augusta Cieszkowskiego powstała w Żabikowie pod Poznaniem Wyższa Szkoła Rolnicza im. Haliny. Była ona jedyną wyższą uczelnią na ziemiach polskich pod zaborem pruskim. Mimo krótkiego, siedmioletniego okresu działania wywarła znaczący wpływ na poziom rolnictwa wielkopolskiego i miała swój wkład w utrwalaniu w społeczeństwie idei tworzenia silnej uczelni akademickiej w Poznaniu.

Szkoła żabikowska była nie tylko kuźnią kadr dla dynamicznie rozwijającego się ówczesnego rolnictwa polskiego, ale też ośrodkiem pracy badawczej i dociekań naukowych. Była nie tylko wyższą szkołą przygotowującą absolwentów do pracy zawodowej, ale rozwijała własną działalność naukową w zakresie rolnictwa i leśnictwa. Dzięki temu, gdy w 1919 roku zostały zrealizowane wieloletnie starania o utworzenie w Poznaniu polskiego uniwersytetu i gdy powstała Wszechnica Piastowska, przemianowana w 1920 roku na Uniwersytet Poznański, w jej skład oprócz Wydziałów Filozoficznego i Prawnego wszedł także Wydział Rolniczo-Leśny, oparty częściowo na kadrze nauczającej oraz dorobku naukowym i dydaktycznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Żabikowie.

Współcześnie, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, z prawie 100 letnią tradycją studiów rolniczo-leśnych oraz 65 letnią jako autonomiczna jednostka, jest jedną z najbardziej znaczących uczelni rolniczych w kraju. Kształci co roku blisko 11 tys. studentów, na 30 kierunkach studiów, mając do dyspozycji szeroką i nowoczesną bazę materialną oraz szerokie grono wykwalifikowanej kadry naukowo-dydaktycznej.